Stanisława Celińska – jedna z najbardziej charakterystycznych polskich aktorek
12 maja 2026 roku zmarła Stanisława Celińska, aktorka i wokalistka, która przez kilkadziesiąt lat należała do grona najbardziej cenionych polskich artystek. Miała 79 lat. Informację o jej śmierci przekazano tego samego dnia, a wiadomość szybko obiegła polskie media i środowisko artystyczne. Celińska pozostawiła po sobie dorobek obejmujący teatr, kino, telewizję.
Potrafiła odnaleźć się zarówno w rolach dramatycznych, jak i komediowych, a charakterystyczny sposób gry sprawiał, że nawet epizodyczne występy często pozostawały w pamięci widzów. Wśród filmów, w których wystąpiła, znalazły się między innymi „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei, „Noce i dnie” Jerzego Antczaka, „Panny z Wilka” Andrzeja Wajdy, „Cwał” Krzysztofa Zanussiego czy „Panna Nikt” Andrzeja Wajdy.
Celińska była jednak nie tylko aktorką. Ważną częścią jej artystycznej działalności stała się również muzyka. Jej koncerty i nagrania pozwoliły kolejnym odbiorcom poznać inną stronę jej osobowości – bardziej osobistą, refleksyjną i skupioną na emocjach. Jej odejście było pożegnaniem nie tylko z jedną z rozpoznawalnych twarzy polskiego kina i teatru, ale także z artystką, której działalność obejmowała wiele dekad i kilka pokoleń odbiorców.
Sam Neill – aktor, którego pokochała publiczność „Parku Jurajskiego”
Zaledwie dwa miesiące później świat filmu pożegnał Sama Neilla, nowozelandzkiego aktora znanego publiczności na całym świecie. Neill zmarł 13 lipca 2026 roku w Sydney w wieku 78 lat. Informację o jego śmierci przekazała rodzina. Dla milionów widzów pozostanie przede wszystkim jako dr Alan Grant z „Parku Jurajskiego” Stevena Spielberga. Film z 1993 roku stał się jednym z najważniejszych widowisk w historii kina, a postać grana przez Neilla szybko zyskała status kultowej. Aktor powrócił także do świata dinozaurów w kolejnych produkcjach serii.
Jego kariera była jednak znacznie szersza. Sam Neill zagrał między innymi w nagrodzonym filmie „Fortepian”, a także w wielu produkcjach telewizyjnych i kinowych. Pojawiał się zarówno w ambitnych filmach dramatycznych, jak i dużych produkcjach przeznaczonych dla masowej publiczności. W ostatnich latach mogli go oglądać także widzowie seriali, między innymi „Peaky Blinders”.
Śmierć aktora była szczególnie poruszająca dla fanów kina, ponieważ jego role przez lata były częścią filmowych wspomnień wielu osób. Dla jednych pozostanie przede wszystkim naukowcem przemierzającym wyspę pełną dinozaurów, dla innych bohaterem dramatów czy seriali. Neill wcześniej zmagał się z rzadką chorobą nowotworową, o której informował publicznie. Jak podano po jego śmierci, aktor w 2026 roku pozostawał wolny od nowotworu, a jego odejście było nagłe i niespodziewane. Jako przyczynę śmierci przedstawiciel aktora wskazał zapalenie płuc.
Kevin Keegan – legenda angielskiej piłki
20 lipca 2026 roku zmarł Kevin Keegan, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci angielskiej piłki nożnej. Miał 75 lat. Był zawodnikiem, kapitanem reprezentacji Anglii, a później również trenerem i menedżerem. Największą sławę przyniosły mu występy w Liverpoolu, gdzie w latach 70. stał się jednym z najważniejszych zawodników klubu. W sześciu sezonach rozegrał dla zespołu 323 mecze i zdobył 100 bramek. Z Liverpoolem sięgał po mistrzostwo Anglii, Puchar UEFA i Puchar Europy.
Później Keegan przeniósł się do niemieckiego Hamburger SV. To właśnie tam potwierdził swoją międzynarodową klasę i dwukrotnie zdobył Złotą Piłkę – w 1978 i 1979 roku. Do dziś pozostaje jedynym brytyjskim piłkarzem, który zdobył tę nagrodę dwukrotnie. Kibice pamiętają go także z Newcastle United. Najpierw jako piłkarza, a później jako menedżera, który w latach 90. przywrócił klubowi znaczenie w angielskim futbolu. Newcastle pod jego wodzą słynęło z ofensywnego stylu gry i na długo stało się jedną z najbardziej charakterystycznych drużyn Premier League.
Keegan prowadził później także między innymi reprezentację Anglii, Fulham i Manchester City. Jednak niezależnie od funkcji pozostał przede wszystkim człowiekiem kojarzonym z ogromną pasją do futbolu.
Pamięć jest częścią ostatniego pożegnania
Odejście znanej osoby jest wydarzeniem publicznym, ale sama pamięć ma zawsze bardzo osobisty charakter. Dla jednej osoby najważniejszą pamiątką po Stanisławie Celińskiej będzie konkretny film lub koncert. Ktoś inny zapamięta Sama Neilla z pierwszego seansu „Parku Jurajskiego”, a kibic piłkarski będzie wspominał Kevina Keegana jako bohatera wielkich spotkań Liverpoolu lub Newcastle. Podobne historie łączą się również z naszymi bliskimi, którzy już odeszli. W tym znaczeniu ostatnie pożegnanie zmarłej osoby nie jest wyłącznie formalnym zakończeniem określonego etapu. Jest także sposobem zachowania pamięci o człowieku – jego dorobku, charakterze, osiągnięciach i wpływie na innych.
